‘Ik leefde een jaar zonder internet en ik heb nieuws voor u’

Een duidelijk bewijs dat het niet gaat over “of/of” maar dat het een “en/en” verhaal is. Kan je zonder, ja! Moet het zonder, neen! Een goed evenwicht vinden is de uitdaging!

Goede test en zinvol en relevant artikel!

Een jaar geleden had de 26-jarige journalist Paul Miller genoeg van de dagelijkse communicatielawine ende overvloed aan nutteloze informatie op internet. Hij sloot zijn internetconnectie af en ruilde zijn smartphone in voor een dumbphone. Eén jaar later schrijft Miller zijn conclusies neer op The Verge.

Miller wilde ontdekken hoe internet onze ziel bederft en hoopte zijn ‘echte ik’ los te koppelen van zijn virtuele identiteit door internet helemaal af te zweren. Een stap verder dan de experimenten met leven zonder Google dus.

In het begin kon Miller zijn geluk niet op. Zijn productiviteit en zijn concentratievermogen verbeterden aanzienlijk, hij schreef een halve roman, verloor zeven kilo en iedereen gaf hem complimentjes over hoe gezond hij er uit zag. Ook zijn sociaal leven werd beter: zonder smartphone was hij verplicht om uit zijn schelp te komen en zonder Facebook kon hij niet anders dan met echte mensen afspreken.

De praktische problemen van leven zonder internet vielen best mee. In plaats van Google Maps gebruikte Miller papieren kaarten en in plaats van online tickets te boeken, belde hij de luchtvaartmaatschappij. Dingen waarvan we denken dat ze absoluut nodig zijn, zijn dat helemaal niet.

De eerste barsten in zijn ideaalbeeld van het ‘pure’ leven zonder internet bleken zijn regelmatige trips naar het postkantoor te zijn. In het begin hield hij van de fysieke brieven die hij ontving van zijn lezers en collega’s. Hij leerde echter zeer snel dat enkele tientallen brieven per week veel overweldigender zijn dan honderd e-mails per dag. Hij ging het beantwoorden ervan al snel als een hatelijke karwei beschouwen.

Hij ondervond vervolgens hetzelfde met al die andere nieuwe goede gewoontes. Een boek lezen vergt evenveel focus zonder als met internet. De glans van te gaan sporten met vrienden of af te spreken met kennissen verdween. De verveling die hem vroeger naar sociale netwerken dreef of tot creatieve bezigheden aanspoorde, hield hem nu aan zijn zetel gekluisterd. Videospelletjes en televisie werden zijn beste vrienden.

Miller ontdekte dat internet de ziel niet bederft, maar mensen net bijeen brengt. Zijn offline bestaan was banaler en asocialer geworden dan het voorheen ooit was geweest. Hij verliet dagenlang zijn huis niet, sloot zich af van alle sociaal contact, verloor vrienden wanneer die verhuisden en bracht uur na uur door op de zetel voor de tv. Het leven was niet puurder zonder internet, maar wel saaier en asocialer.

Miller concludeert dat het internet niet de schuld is van zijn eigen problemen. De virtuele Paul Miller en de ‘echte’ Paul Miller zijn één en dezelfde en internet is een sociale innovatie die door miljarden mensen wordt gebruikt. Hij vat tot slot zijn hele ervaring samen met dit citaat:

“Zoveel inkt wordt verspild om het valse concept van de ‘Facebookvriend’ onderuit te halen. Ik kan je echter één ding vertellen: een ‘Facebook vriend’ is beter dan niets.”

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s