De dag waarop Sir Richard Branson bij een taxichauffeur thuis werd uitgenodigd

Van de hand van Sir Richard Branson verscheen een paar jaar geleden het flinterdunne boekje ‘Screw it let’s do it!‘, lessons in life. Branson kijkt daarin terug op de levenslessen die hem werden aangereikt tijdens een rijkgevulde carrière in de zakenwereld. De Brit liet zich ook meermaals opmerken buiten het zakengebeuren, o.a. toen hij tijdens de eerste crisis (1991) rond het Irak van Saddam erin slaagde om samen met wijlen Edward Heath de 43 Britse gijzelaars vrij te krijgen. Branson heeft ook een aantal records op zijn naam staan in de ballonluchtvaart.

In ‘Screw it let’s do it!’ somt de Britse entrepreneur een aantal levenswijsheden op die aan de basis van zijn succes lagen. Een daarvan is: Wees altijd beleefd.

Branson vertelt hoe Japanse zakenlui hem leerden dat je zelfs mensen in jeans en sweater en zonder geld (hij verwijst hier expliciet naar zichzelf in die periode) met het nodige respect en eerbied moet bejegenen. Een les die hem van pas kwam toen hij jaren later in Londen een taxi riep.

Branson -op dat moment eigenaar van de platenmaatschappij Virgin Records- was reeds een pak te laat voor een meeting en had in alle haast nog een aantal papieren samengegrabbeld, die hij hoopte tijdens de korte rit nog even door te kunnen nemen, toen de chauffeur hem aansprak:

‘Oi! I know you. You’re that Dick Branson. You’ve got a record label.’ (Virgin Records, nvdr.)

Yes, that’s right,’ antwoordde Branson.

‘Well, ain’t it my lucky day. Fancy having Mr Branson in my cab.’

Branson vertelt daarna hoe hij tevergeefs trachtte zijn papieren door te nemen terwijl de chauffeur hem erop attent maakte dat hij naast taxichauffeur ook drummer in een popband was en of Meneer Branson eens even naar een tape van hem luisteren wilde.

Branson werd in die tijd bijna op dagbasis aangeklampt door talrijke rocksterren in spé die hun laatste hit aan hem wilden opdringen, maar omdat hij beleefd wilde blijven sloeg hij het aanbod niet af en zei: ‘That would be lovely.’

De chauffeur was in de wolken en stelde voor om Branson naar het huis van zijn moeder te rijden, waar ze onder het genot van een kopje thee even de bandopname zouden kunnen beluisteren. Zijn moeder zou dat echt op prijs stellen, zei ie. Hij had geen oren naar de opmerkingen van Branson die trachtte de gang van zaken om te keren door er op te wijzen dat hij reeds ruim te laat was voor een zakenafspraak.

Amper bij de moeder thuis aangekomen startte de chauffeur een muziekcassette. Branson zou zich zijn hoffelijke houding van die dag nooit berouwen. Uit de speakers schalde het lied ‘I can feel it in the air tonight’.

De chauffeur was Phil Collins.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s